Babalar günü'nü ilk defa okulda kutladık. Çocuklar bir sürü şarkı hazırlamış, bazılarında yine gözlerim sulandı ama insanlar benim saçma sapan sebeplerden sulanan gözlerime alıştılar. Her çocuk kendisini ve babasını çizmiş sonra da bunları çerçevelemişler. Selin'le bir öğretmeni arasında geçen konuşma ise şöyleydi:
Ö- Selin, babana hediyesini verdin mi?
S- (Zıplayarak) Verdim, verdim, verdim!
Ö- Peki baban sevdi mi?
S- Eveeeet!
Ö- Peki ne dedi?
S- Seni çok seviyorum dedi
Ö- Aaayyyyy..
Allah bizi babamızdan ayırmasın.
(Aklıma gelmişken, okulda bir kaç çocuğun babası yoktu, ben de böyle şeylere hep çok takılırım. Bunlara ne olacak falan diye düşünürken, farkettim ki okuldakiler bu konuda ödevlerini yapmışlar. "Hem anne hem de baba olanların hediyeleri" diye anons ettiler. Tabii o annelerin zırlamasını kimse yadırgamadı, benim gibi sudan sebeplerle ağlayanlara ne demişlerdir bilmiyorum)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder