Yasemin'in evlenip balayına gitmesi sebebiyle tam 3 hafta tatil yapmak zorunda kaldık (!) ve 3 farklı yere gittik. Aslında tatile çok iyi başlamadık, çünkü Selin 3 Temmuz itibariyle hem uyurken kullandığı emziği, hem de süt biberonunu bıraktı. Ikisi de onu çok zorladı.
Neyse, Selin'in tatilin başından sonuna kadar sorduğu bir kaç soru vardı: Ilki, "Anne biz neden buraya geldik?" Aslında gittiği yerlerde insanlardan fazlasıyla sevgi ve ilgi gördü ve yaptığı şeyleri genelde çok severek yaptı ama yine de evinde uyumuyor olmaktan hoşlanmadı. Devamlı "evimize gidelim", "ben oyuncaklarımı özledim" gibi şeyler söyledi.
Bu resimdeki motorsikleti babaanne Selin için bir yerlerden bulmuş. Bunların araba tipinden olanları daha önce denemiştik ama Selin kullanamamıştı. Ben de herhalde el-ayak koordinasyonu daha geç gelişecek diye düşünmüştüm ama bu motorsikleti çok güzel kullandı. Dönüşler, geri geri gitmeler falan sorun olmadı. Demek doğru aleti bulmak gerekiyormuş.
Bu yandaki güzel çocuğun adı Lira. Selin'le 3 gün bir beraber yatmadıkları kaldı. Sahibinin dediğine göre, kendi torunları Lira'yla oynamaya korkmuşlar. Onunla şimdiye kadar bu kadar güzel oynayabilen tek çocuk Selin'miş. (Ne mutlu bana...)
Bu da Selin'in ilk tshirt boyaması. Bunu da yaparken çok eğlendi. Zaten allahtan çizme, boyama gibi aktiviteleri seviyor. Yoksa çocuk oyalamak gerçekten çok zor.
Bu resimde de Didem'in oğlu Efe'yle Selin'in Alaçatı sokaklarındaki romantik/komik gezileri var. Nedense en yakın arkadaşlarım da benim gibi 30 küsur yaşlarında çocuk sahibi oldular. O yüzden nadirde olsa biraraya geldiğimizde hemen hemen yaşıt olan çocuklarımız beraber çok güzel eğleniyorlar. Neyse, söyleyeceğim şey Selin'in diğer sorusuydu. Son 1 aydır devamlı "neden benim hiç arkadaşım yok?" diyor. Ilk önceleri cevabım "çünkü biz göçebe hayatı yaşıyoruz" oldu. Sonraları ise "senin arkadaşın var, mesela o var bu var" dediğimde Selin'de bu arkadaşlarının şimdi nerede olduklarını sordu. Insanların tatile gitmiş olmaları, hem de bu kadar uzun bir süre hiç hoşuna gitmedi. Bir an önce okullar açılsa iyi olur.
Neyse, bu da yüzmeyi çok seven Bobi'nin deniz sefası. Her yazı annemin yanında, mutlu ve keyifli geçiren Bobi, okullar açıldığı zaman eve geri dönüyor. Bobi insan olsaydı ya futbolcu olurdu ya da yüzücü. Allahtan o zor sorularla beni terletmiyor. Zaten çok sıcak...
(Not: Şirin, bak çok fotoğraflı bi yazı yazdım. Olmuş mu?)
Selin uzun süre hayal kurmanın ne demek olduğunu anlamadı. Yılbaşının gelmesi, Noel Baba vs bu konuda çok yardımcı oldu.
Caddebostan Kültür Merkezi'nde oynayan Sevimli Dinazor'a gittik. Çok da iyi ettik. Tam 3-5 yaş arası çocuklara hitap eden, sevimli mi sevimli bir hikayesi vardı. Büyükler için çok sıkıcı sayılabilecek bir sürü espriyle doluydu ama -tiyatroyu tıklım tıklım dolduran- çocuklar bayıldılar. Tiyatro Alkış'ı ilk defa izledik, çok da sevdik.
Son zamanlarda işler çok yoğun, Selin'i çok az görüyorum. Her sabah işe giderken, bana sarılıp "Anne n'olur gitme" diye ağlıyor. İşe gitmek gerçekten büyük ızdırap oluyor.
Aslında hayır demem gerekirdi ama o kadar seviyor ki atları kıramadım. Dün büyük bir zevkle atın üstünde tur atan çocuk, bugün yüksek ateşle yatıyor, aferin bana...
Selin'in Dali sergisinde sorduğu sorular genellikle şöyleydi: "Neden bu insanların kafaları yok, ne olmuş kafalarına?" "Neden bu yuvarlakların kolları var ama kafaları yok?" "Bu resimlerde büyücüler mi var?"
Yasemin'in evlenip balayına gitmesi sebebiyle tam 3 hafta tatil yapmak zorunda kaldık (!) ve 3 farklı yere gittik. Aslında tatile çok iyi başlamadık, çünkü Selin 3 Temmuz itibariyle hem uyurken kullandığı emziği, hem de süt biberonunu bıraktı. Ikisi de onu çok zorladı. 
Bu yandaki güzel çocuğun adı Lira. Selin'le 3 gün bir beraber yatmadıkları kaldı. Sahibinin dediğine göre, kendi torunları Lira'yla oynamaya korkmuşlar. Onunla şimdiye kadar bu kadar güzel oynayabilen tek çocuk Selin'miş. (Ne mutlu bana...)
Bu da Selin'in ilk tshirt boyaması. Bunu da yaparken çok eğlendi. Zaten allahtan çizme, boyama gibi aktiviteleri seviyor. Yoksa çocuk oyalamak gerçekten çok zor.
Bu resimde de Didem'in oğlu Efe'yle Selin'in Alaçatı sokaklarındaki romantik/komik gezileri var. Nedense en yakın arkadaşlarım da benim gibi 30 küsur yaşlarında çocuk sahibi oldular. O yüzden nadirde olsa biraraya geldiğimizde hemen hemen yaşıt olan çocuklarımız beraber çok güzel eğleniyorlar. Neyse, söyleyeceğim şey Selin'in diğer sorusuydu. Son 1 aydır devamlı "neden benim hiç arkadaşım yok?" diyor. Ilk önceleri cevabım "çünkü biz göçebe hayatı yaşıyoruz" oldu. Sonraları ise "senin arkadaşın var, mesela o var bu var" dediğimde Selin'de bu arkadaşlarının şimdi nerede olduklarını sordu. Insanların tatile gitmiş olmaları, hem de bu kadar uzun bir süre hiç hoşuna gitmedi. Bir an önce okullar açılsa iyi olur. 
Neyse, bu da yüzmeyi çok seven Bobi'nin deniz sefası. Her yazı annemin yanında, mutlu ve keyifli geçiren Bobi, okullar açıldığı zaman eve geri dönüyor. Bobi insan olsaydı ya futbolcu olurdu ya da yüzücü. Allahtan o zor sorularla beni terletmiyor. Zaten çok sıcak...
Küçükken annemle babam bizi Kemalpaşa'daki kiraz şenliklerine götürürlerdi. Hayatımda hiç yemediğim kadar güzel kirazları orada yediğimi bilirim. Bugün Selin kulaklarına kirazları takarken aklıma geldi, ne güzel yerdi orası. Yemyeşil bir doğa, tertemiz bir nehir, mutlu insanlar. Güzelim Kemalpaşa...
Almak için o kadar ısrar etti ki kıramadım.
.jpg)
(Ata'nın doğumgününde çekilmiş bir resim)
Aktivist hayvanseverlerin uzun süredir yaptığı ve giderek daha çok yapmak istedikleri bir aktiviteleri var: Okulları ziyaret ederek, hayvan hakları ve hayvan sevgisiyle ilgili seminerler vermek. Bu arada, ellerinden geldiğince çok hayvan sevgisiyle ilgili kitapları da dağıtmaya çalışıyorlar.
Selin'in Pace Palette'e göre karakter analizini yaptım. Aslında çocuklara uyarlanabilirliğinden şüpheliyim ama yine de büyüdüğü zaman aynı şekilde devam edecekmi merak ettim.
Bundan bir kaç ay önce, Selin'in sınıf arkadaşlarından biri herkese birer Meraklı Minik dergisi dağıttığı zaman, Tubitak'ın herhangi bir yayını için Selin'in çok küçük olduğunu düşünmüştüm. Evet, okul öncesi için özel yapılmış bir dergi ama herhalde okuma yazma bilen çocuklara hitap ediyordur diye düşündüm.
Bu midye kabuklarıyla oyun oynamak ise daha da zor oldu. Hepsini çerçeveye istediğiniz gibi yerleştirip dizayna karar verdikten sonra, tek tek yapıştırmak gerekiyor. Sonra bir gün yapıştırıcının kurumasını bekliyorsunuz, sonra da üzerine cila sürüp yine bekliyorsunuz. Beklemek pek 3 yaşının bilinen özelliklerinden biri olmadığı için, bu da yine zor oldu.
